ببینید بزرگترین ایرباس کنترلی جهان!
انجمن پارسیان: در روزگاری که تصاویر جعلی و زاییده هوش مصنوعی مرز میان واقعیت و مجاز را مخدوش کرده اند، یک یوتیوبر و مهندس خلاق با ساخت بزرگ ترین هواپیمای کنترلی (RC) جهان، روح تازه ای به دنیای هوانوردی مدل بخشیده است.
امیرمسعود عابدین: هواپیماهای کنترلی برای خیلی ها یک سرگرمی دوران کودکی یا اسباب بازیهای کوچک مینیاتوری هستند؛ اما در دنیای حرفه ای ماکت های پروازی، مرزی برای جنون سرعت و ابعاد وجود ندارد. اگر تا پیش از این، تماشای پرواز یک غول آهنی مثل ایرباس A۳۸۰ یا بوئینگ ۷۴۷ تنها در باندهای فرودگاه های بین المللی ممکن بود، امروز مهندسان خودآموخته این رویا را به آسمان کلوپ های محلی آورده اند. داستان ساخت این شاهکار پرنده، داستان غلبه هنر، خلاقیت و مهندسی ملموس انسانی بر خروجی های سرد و بی روح کدهای کامپیوتری است؛ پروژه ای آنقدر عظیم که تماشای ابعادش، چشم ها را به حیرت وا می دارد.
سیلی حقیقت بر چهره فیک های مجازی همه چیز از یک جستجوی ساده در فضای مجازی آغاز شد؛ جایی که ویدئوهای گوناگونی از سوپرجت های مسافربری کنترلی غول پیکر خودنمایی می کردند. اما با کمی دقت، هشدارهای کوچک گوشه تصویر لو می دادند که این تصاویر چیزی جز شاهکارهای پوشالی هوش مصنوعی نیستند. ماجرا زمانی نگران کننده می شود که حتی موتورهای جستجوی هوشمند نیز این رندرهای فیک را به عنوان حقیقت به خورد مخاطب می دهند. اما درست در بین این ناامیدی مجازی، دنیای حقیقی برگ برنده خویش را رو کرد یک مهندس پرشور سوری الاصل مقیم آمریکا که سال ها در آلمان هنر کار با مواد کامپوزیت را صیقل داده، پیش از این با ساخت یک بوئینگ ۹-۷۷۷ در مقیاس ۱/۷ با طول بال ۱۰ متر و وزن ۲۸۵ کیلوگرم، نامی برای خود دست و پا کرده بود. او این دفعه تصمیم گرفت با بزرگ تر کردن نقشه های قدیمی خود، پروژه دیوانه وار ساخت بزرگ ترین ایرباس A۳۸۰ مدل جهان را شروع کند.
اسکلت فومی با زرهی از جنس فیبر کربن ساخت این غول پرنده از کارگاه رامی و با چهار بلوک عظیم از فوم EPS (پلی استایرن انبساطی) شروع شد که توسط دستگاه برش CNC شکل گرفتند. به جهت اینکه این بدنه فومی بتواند فشارهای وحشتناک آیرودینامیکی را تحمل کند، رامی پوسته ای از فایبرگلاس را روی بدنه کشید و فضای داخلی آنرا با چارچوب های فیبر کربن تقویت کرد. پایدارکننده های عقب هواپیما به علت تحمل بارهای سنگین، کاملا با فیبر کربن مسلح شدند. ضخامت و ابعاد بدنه در نهایت به حدی رسید که خود رامی به آسانی می توانست درون بخش های خالی آن راه برود! اما این تازه اول راه تجمل و واقع گرایی بود؛ او با بهره گیری از یک چاپگر سه بعدی رزینی، بیشتر از ۲۰۰ قاب پنجره ظریف تولید کرد و آنها را با ورق های شفاف اکریلیک پوشاند تا بدنه مینیاتوری هواپیما مو لای درزش نرود.
شاهکار مهندسی در بال ها و ارابه فرود مهندسی اصلی پروژه در بال ها نهفته است؛ جایی که تیرک های اصلی بال (اسپارها) با لوله های ضخیم ۵۰ میلی متری و بست های کربنی جامد به بدنه قفل شده اند. تیم رامی برای بخش بیرونی بال ها تا محل نصب موتورها از سه لایه فیبر کربن استفاده کردند تا در مقابل مساحت سطح بالای بال مقاومت کند. ارابه فرود این هواپیما خود یک پروژه صنعتی مجزا بود؛ مکانیزم آلومینیومی چرخ ها که طراحی و تراشکاری آن توسط همکار رامی در آلمان سه ماه زمان برد، به همراه رینگ ها و لاستیک های سفارشی، شاهکار آیرودینامیک این پرنده را تکمیل کرد. از طرفی، تمام قطعات متحرک بال ها شامل اسپویلرها و فلپ ها به شکل کاملا مجزا و با لولاهای چاپ سه بعدی کار می کنند تا در زمان پرواز، رفتاری دقیقا مشابه یک ایرباس حقیقی داشته باشند.
ارتش سروو موتورها و غرش جت فن ها هدایت این هیولای دست ساز به یک سیستم الکترونیکی فوق پیچیده متکی است. ارتش کوچکی از سروو موتورهای سنگین وظیفه حرکت دادن باله ها را بر عهده دارند؛ از سرووهای ۱۳۰ کیلوگرمی برای بال ها گرفته تا نمونه های غول آسای ۱۹۰ کیلوگرمی برای کنترل سکان عمودی و بالابر عقب. جنون واقع گرایی رامی تا جایی پیش رفت که او حتی سیستم شبیه ساز معکوس کننده رانش (Thrust Reverser) را با ریل های بلبرینگی روی پوسته موتورهای داخلی پیاده کرد تا هنگام فرود، پوسته موتورها مانند مدل حقیقی به عقب رانده شوند. قلب تپنده این هواپیما، چهار جت فن الکتریکی (EDF) مدل VasyFan است که در مجموع نیروی رانش خیره کننده ۲۰۴ کیلوگرمی (۴۵۰ پوندی) تولید می کنند. هدایت این مجموعه که شامل ۳۹ سروو موتور، ۱۲ ترمز و ۵ محرک چرخ است، از راه یک بورد اصلی و کنترلر ۲۴ کاناله Jeti DC۲۴ به انجام می رسد و برق آن توسط ۸ باتری غول پیکر لیتیوم-پلیمری تأمین می گردد؛ پرنده ای بشدت پیچیده که در نخستین پروازش توسط «تایلر پری»، فیلم ساز مشهور آمریکایی، هدایت شد.
جتی کنترلی که از هواپیمای حقیقی بزرگ تر است! پایان بخش این حماسه مدیریتی و فنی، رنگ آمیزی اختصاصی طرح صدمین سالگرد هواپیمایی «لوفتهانزا» بود که اجرای آن بوسیله ی یک تیم حرفه ای یک ماه و نیم زمان برد. ابعاد نسخه نهائی باورنکردنی است: ۸٫۸ متر طول بدنه، ۹٫۷ متر طول بال ها، ۳ متر ارتفاع تا نوک دم و وزن خالص ۳۶۲ کیلوگرم! برای درک این عظمت کافی است بدانید یک هواپیمای آموزشی حقیقی «سسنا ۱۵۰» حدود ۷ متر طول دارد؛ یعنی این هواپیمای کنترلی از یک هواپیمای حقیقی مسافربری کوچک هم بزرگ تر است و حالا باید در یک آشیانه حقیقی استراحت کند.
منبع: theautopian
منبع: parsianforum.ir
این پست را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این پست