آیا پهپاد رهگیر جایگزین موشک پدافند می شود؟
به گزارش انجمن پارسیان، پهپادهای انتحاری ارزان، پهپادهای شناسایی کوچک و پلت فرم های تهاجمی بزرگ تر، حالا قادرند تا پایگاه های نظامی، زیرساخت ها و یگان های خط مقدم را بشدت تهدید کنند کاری تا چندی قبل فقط توسط هواپیماهای سرنشین دار گران انجام می شد.
غزال زیاری-اگرچه هنوز هم موشک های سنتی زمین به هوا (SAMs)، یکی از اصلی ترین ابزارها برای دفاع از حریم هوایی هستند، اما استفاده از موشک های گران برای مهار و سرنگون کردن نیروهای تهاجمی دشمن، در مقابل پهپادهای ارزان، ایده جالبی نیست. از همین رو ارتش های کشورهای مختلف به سراغ راه حل دیگری رفته اند: پهپادهای رهگیر که برای شکار و نابودی پهپادهای متخاصم طراحی شده اند. در اینجا می خواهیم تا از ابعاد مختلف، به مقایسه این دو رویکرد بپردازیم:
هزینه هر رهگیری
یکی از مهم ترین مسایل در هر موضوعی، بحث اقتصادی می باشد. بدون شک هزینه ساخت موشک های مدرن زمین به هوا به شدت بالاست؛ چونکه به جستجوگرهای پیشرفته، سیستم های پیشران، الکترونیک هدایت و کلاهک های قادر به انهدام اهداف سریع و مانورپذیر نیاز دارند. استفاده از چنین موشک هایی برای انهدام جنگنده، هلیکوپتر یا موشک کروز منطقی به نظر می رسد؛ اما اگر هدف، منهدم کردن یک پهپاد نسبتاً ارزان باشد، قضیه فرق می کند.
پهپادهای رهگیر عموما گزینه ارزان تری هستند که اکثرشان با بدنه های ساده تر، سنسورهای جمع وجور و قطعات قابل استفاده مجدد یا نسبتاً ارزان ساخته می شوند. تعدادی از انواع این پهپادها، با برخورد به هدف، آنرا نابود می کنند و برخی مدلهای دیگر، کلاهک های کوچک یا مکانیزم های انهدام دیگری را حمل می کنند. هدف ساده است: برای مهار یک تهدید یا خطر کم ارزش تا حد امکان، نباید از یک رهگیر باارزش و گرانقیمت بهره برد.
موشک زمین به هوا سرعت و انواع اهداف
در شرایطی که سرعت اولویت کار باشد، موشک های زمین به هوا، نسبت به پهپادهای رهگیر در اولویت خواهند بود. سیستم موشک های زمین به هوا (سام) برای درگیری با اهدافی با سرعت های مادون صوت بالا، مافوق صوت و حتی سرعت های بیشتر، طراحی شده اند. بسته به نوع سیستم موشک ها، آنها می توانند تهدیدی جدی برای هواپیماهای جنگی و موشک های کروز باشند.
پهپادهای رهگیر بطور معمول در مقابل اهداف، کندتر عمل می کنند و بیشتر برای انهدام پهپادهای کوچکی مناسب هستند که سرعت پرواز و رزمایش پذیری شان به نحوی است که پهپاد دیگری بتواند آنها را تعقیب کند؛ اما بیشتر پهپادهای رهگیر، در مقابل یک جنگنده یا موشک سریع، برای تطبیق با سرعت و محدوده درگیری با مشکل مواجه خواهند شد.
پهپاد رهگیر برد و پوشش
سیستم های سام برای دفاع از مناطق بزرگ تولید شده اند و با اتکا به باتری های دوربردشان می توانند تهدیدها را در فواصل ده یا حتی صدها کیلومتری رصد کرده و با آنها درگیر شوند.
بدین ترتیب میتوان حباب های حفاظتی لایه ای در اطراف شهرها، پایگاه ها و زیرساخت های راهبردی ایجاد کرد. اما بازه عملکرد پهپادهای رهگیر معمولا به مراتب کوچک تر هستند و تنها وقتی که رادارها، سنسورهای الکترواپتیکال یا سایر سیستم ها یک پهپاد ورودی را تشخیص دهند، پرتاب می شوند. برد کوتاه تر این پهپادها، سبب شده تا بیشتر برای دفاع محلی مورداستفاده قرار بگیرند تا کنترل فضای هوایی منطقه ای وسیع.
مهمات و پایداری
بحث دیگری که باید مدنظر قرار داد، اینست که هرکدام از این سیستم ها با چه سرعتی باردیگر بارگیری می شوند. چونکه در خیلی از مواقع، سرعت عمل خودش یک فاکتور تعیین کننده است. بر روی یک پرتابگر موشک، تعداد محدودی رهگیر آماده شلیک قرار می گیرد و پس از استفاده از این موشک ها، سیستم باید باردیگر بارگیری شود که در جریان درگیری های شدید یا مداوم، زمان طولانی بارگیری مجدد این سیستم، در حکم یک نقطه ضعف بزرگ خواهد بود.
اما اگر بتوان پهپادهای رهگیر را با قیمت ارزانی تولید و ذخیره کرد، میتوان انعطاف پذیری بیشتری داشت. این مساله خصوصاً در حملات دسته ای که در آنها امکان دارد ده ها پهپاد در مدت کوتاهی از راه برسند، اهمیت بیشتری پیدا می کند. چالش اصلی اینست که باید اطمینان یافت که میتوان پهپادهای رهگیر را سریع هماهنگ و پرتاب کرده و با شناسایی دقیق اهداف و انجام درگیری مناسب، با تهدیدها مقابله نمود.
هدایت و استقلال (خودمختاری)
موشک های زمین به هوا، از سیستم های هدایت تکامل یافته ای برخوردار می باشند و بسته به نوع سلاح، امکان دارد از هدایت راداری، جستجوگرهای فروسرخ، هدایت فرمانی یا تلفیقی از چندین روش استفاده نمایند.
پهپادهای رهگیر هم خودمختاری بالایی دارند: بینایی ماشین، هوش مصنوعی، ناوبری داخلی و تشخیص هدف این امکان را برای یک رهگیر فراهم می آورد که با حداقل دخالت انسانی، بتواند پهپادهای دیگر را تعقیب کند. به همین خاطر این پهپادها در مقابل تعداد زیادی از اهداف کوچک، مفید و کاربردی هستند و درعین حال در تشخیص، شناسایی، ارتباطات و تصمیم گیری خودکارِ قابل اعتماد عمل می کنند.
اسلحه های مکمل، نه جایگزین
خیلی بعید است که پهپادهای رهگیر بتوانند موشک های زمین به هوا را از دور خارج کنند؛ این طور گویی این پهپادها، تدریجاً درحال تبدیل شدن به لایه دیگری در شبکه های پدافند هوایی پیچیده هستند. وقتی تهدید سریع، دوربرد، خیلی مسلح یا قادر به فعالیت در ارتفاع بالا باشد، استفاده از سیستم های موشکی زمین به هوا، ضروری خواهد بود و هم زمان، پهپادهای رهگیر می توانند شکاف موجود در آخر پایین طیف تهدید را پوشش دهند.
از همین رو، احتمالا آینده پدافند هوایی به انتخاب بین موشک ها و پهپادهای رهگیر خلاصه نخواهد شد و بیشتر به استفاده از اسلحه مناسب در مقابل هدف مناسب بستگی خواهد داشت. با ارزان تر، پرتعدادتر و متنوع تر شدن تهدیدهای هوایی، مؤثرترین دفاع ها احتمالا تلفیقی از موشک های دوربرد، توپ ها، جنگ الکترونیک، سیستم های انرژی هدایت شده و پهپادهای رهگیر را در یک شبکه لایه ای خواهد بود که قادرند تا بدون احتیاج به گران ترین اسلحه های ممکن، مأموریت دفاع را به بهترین شکل ممکن انجام دهند.
منبع: interestingengineering
این پست را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این پست